Diori van Elswijk

De Tuin

Ik ben geen schrijver.

Ik denk veel, voordat ik doe.

Er was eens, nog niet zo lang geleden, een meisje.

Waar zij woonde was een tuin, in de zomer gevuld met peren, aardbeien, tomaten en appels. 

Er waren dan veel bloemen die omhoog schoten vanuit bollen, zaden, bomen en vanuit struiken.

In de zomer was zij jarig, dit meisje. Zijzelf wilde dit nooit vieren.

Maar de tuin vierde volop elk jaar deze dag dat zij werd geboren. Op haar verjaardag glom het gras volop groen, 

De bloemen geurde naar de kleuren die zij bezaten.

De meeste bewoners van de tuin, de dieren en de vogels waren haar gasten en namen op deze dag hun pasgeborenen mee. Dan sprak zij zachtjes, 

‘Bedankt voor deze mooie dag...”

Zo ging dit elk jaar weer. De herfst deed de tuin rusten, de dieren en vogels groeiden. De winter deed haar slapen, om in het voorjaar weer te ontwaken.

De eerste warme zonnestralen deed de tuin zich voeden en groeien. 

De nu volwassen dieren zorgde ervoor dat zij op tijd een partner vonden, zodat zij ook aan het meisje, op haar dag, vol trots hun troost kunnen laten zien.

Dit deed de tuin elk jaar, op die dag dat zij werd geboren. 

Op haar verjaardag werd het meisje geen jaar ouder.

Dit is haar kado voor de tuin. 

Zij is bijzonder, dit meisje, voor deze tuin.